สองประเทศ หนึ่งชุดของจำนวนวัน หนึ่งบันทึกที่ชัดเจน

ไม่โดยอัตโนมัติ ประเทศส่วนใหญ่เก็บภาษีตามถิ่นที่อยู่ ไม่ใช่สัญชาติ ดังนั้นที่ที่คุณอาศัยและใช้วันจริง ๆ สำคัญกว่าหนังสือเดินทางที่คุณถือ ข้อยกเว้นใหญ่คือสหรัฐฯ ซึ่งเก็บภาษีพลเมืองของตนต่อรายได้ทั่วโลกไม่ว่าพวกเขาอาศัยที่ใด

หากมีสนธิสัญญาภาษี กฎตัดสินของมันมักกำหนดให้คุณอยู่ในประเทศเดียวเพื่อวัตถุประสงค์ตามสนธิสัญญา โดยดูบ้านถาวร ศูนย์กลางผลประโยชน์สำคัญ habitual abode และสัญชาติของคุณตามลำดับนั้น แต่ละขั้นพึ่งพาอย่างมากว่าคุณใช้เวลาของคุณที่ไหนจริง ๆ

คุณมีอิทธิพลต่อมันได้ แต่ประกาศไม่ได้ ถิ่นที่อยู่เป็นไปตามข้อเท็จจริง: วันที่ปรากฏตัว บ้านที่คงไว้ ที่ที่ครอบครัวและชีวิตทางเศรษฐกิจตั้งอยู่ การจัดข้อเท็จจริงเหล่านั้นอย่างจงใจและจัดทำเอกสารคือสิ่งที่ขยับคำตอบได้จริง

น้อยกว่าที่คนส่วนใหญ่หวัง สนธิสัญญาของสหรัฐฯ มี saving clause ที่โดยทั่วไปสงวนสิทธิ์ของสหรัฐฯ ในการเก็บภาษีพลเมืองของตน กฎตัดสินจึงส่วนใหญ่กำหนดว่าอีกประเทศเก็บภาษีอะไรได้และเครดิตใดใช้ได้ รายละเอียดต่างกันไปตามสนธิสัญญา ควรขอคำแนะนำเกี่ยวกับคู่ประเทศของคุณ