คู่มือการตัดสินชี้ขาดตามสนธิสัญญา

เมื่อสองประเทศต่างถือว่าคุณเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ทางภาษีตามกฎหมายภายในของตน สนธิสัญญาภาษีระหว่างสองประเทศมักมีกฎตัดสินชี้ขาดที่จัดคุณไว้กับประเทศเดียวเพื่อวัตถุประสงค์ของสนธิสัญญา สนธิสัญญาส่วนใหญ่ใช้ลำดับขั้นตามแบบจำลอง OECD: ที่อยู่ถาวร จากนั้นศูนย์กลางผลประโยชน์สำคัญ จากนั้นที่อยู่ประจำ จากนั้นสัญชาติ และสุดท้ายคือความตกลงร่วมกันระหว่างหน่วยงานภาษีของทั้งสองประเทศ

ไม่ โดยทั่วไปคุณยังคงเป็นผู้มีถิ่นที่อยู่ของทั้งสองประเทศตามกฎหมายของแต่ละประเทศ สนธิสัญญาเพียงจำกัดว่าประเทศที่ไม่ได้ถูกจัดให้จะเก็บภาษีคุณได้อย่างไรในระหว่างที่สถานะตามสนธิสัญญายังคงอยู่ ภาระการยื่นแบบมักดำเนินต่อไปทั้งสองแห่ง

สำคัญที่สุดโดยตรงในขั้นที่อยู่ประจำ ซึ่งเปรียบเทียบว่าคุณใช้เวลาอยู่ที่ใดเป็นประจำ และยังเป็นหลักฐานสนับสนุนศูนย์กลางผลประโยชน์สำคัญด้วย บันทึกรายวันที่ทำไว้ในขณะนั้นว่าคุณอยู่ที่ไหน เป็นหนึ่งในหลักฐานที่หนักแน่นที่สุดที่คุณนำมาใช้ได้ในทั้งสองขั้น

ได้เพียงบางส่วน สนธิสัญญาของสหรัฐฯ มีข้อสงวน (saving clause) ที่โดยทั่วไปสงวนสิทธิ์ของสหรัฐฯ ในการเก็บภาษีพลเมืองของตนเสมือนไม่มีสนธิสัญญาอยู่ ดังนั้นการตัดสินชี้ขาดจึงมีผลหลัก ๆ ต่อสิ่งที่อีกประเทศหนึ่งจะเก็บภาษีได้ และเครดิตหรือสิทธิประโยชน์ใดที่ใช้ได้ รายละเอียดแตกต่างกันไปตามสนธิสัญญา

ไม่ใช่ มันเดินตามลำดับขั้นมาตรฐานของแบบจำลอง OECD เพื่อให้คุณเห็นว่าการวิเคราะห์ทำงานอย่างไรและข้อเท็จจริงใดสำคัญ สนธิสัญญาจริงมีถ้อยคำแตกต่างกัน บางขั้นตอนหน่วยงานแต่ละแห่งตีความต่างกัน และผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงทั้งหมดของคุณ โปรดยืนยันจุดยืนจริงกับผู้เชี่ยวชาญ